كهن ترین استقرار بشری در تپه های موسیان (علی كش)

كهن ترین استقرار بشری در تپه های موسیان (علی كش)
كهن ترین استقرار بشری در تپه های موسیان (علی كش) كاوش هایی كه در دشت موسیان انجام گرفته روشن گر این حقیقت است كه انسان دراین منطقه در حدود 8000 هزار سال پیش از میلاد از دونوع گونه گیاهی (گندم و جو) و همچنین حیواناتی نظیر میش و بز استفاده می كرده است. بر اساس شواهد به دست آمده به وسیله باستان شناسان و هم چنین آزمایش های فراوان (هول و كنت دی فلانری) در سال 1961 بر روی تپه های موسیان (تپه باستانی علی كش با وسعتی به قطر حدود 135 متر كه ضخامت لایه های باستانی آن به حدود هفت می رسد) و چغا سفید و دیگر مناطق باستانی این منطقه انجام گرفته، نشان گر این حقیقت است كه انسان در فاصله میان5500 تا 7500 قبل از میلاد در این منطقه به اهلی كردن گاو و كشت دانه های گیاهی مانند عدس و ماش وكتان توفیق یافته است. در دشت موسیان ، چندین تپه باستانی واقع شده است كه یكی از آنها تپه موسیان است كه برای نخستین بار در سال 1930 میلادی ( 1309 ه.ش.) گمانه زنی شد و دیگری، تپه علی كش است كه حفاری در آن در سال 1961 میلادی ( 1340 ه.ش. ) انجام گرفت. این تپه برای دومین بار در سال 1963 میلادی ( 1342 ه.ش. ) حفاری شد و سه دوره فرهنگی – از آغاز دوره نوسنگی تا پایان دوره استقرار كامل در روستاها – در آن تشخیص داده شد كه خود یكی از محلهای باستانی است كه می توان مراحل مختلف تحول و تغییرات فرهنگی را از گرد آوری غذا تا تولید غذا در یك محل، در آن مورد مطالعه قرار داد. ساكنان اولیه این محل را شبانانی تشكیل می دادند كه در فصل مناسب سال از ارتفاعات لرستان برای برداشت محصولات نباتی خودرو، به گوشه شمالی دشت خوزستان (موسیان) سرازیر می شدند. این تازه واردان در خانه های تك اتاقی به سر می بردند كه دیوارهای آن را سله می ساختند و پس از چرای احشام خود و برداشت غلات خود رو منطقه، هنگام آغاز فصل گرما به ارتفاعات لرستان مراجعت می كردند، به علت كاوشهای فراوانی كه در ادوار مختلف در تپه های باستانی دشت موسیان انجام می شد و پیدا كردن اسكلت احشام اهلی خصوصاً بز در روی یكی از تپه های این منطقه بنام تپه ی بزمرده این دوره از تاریخ این منطقه را دوره بزمرده می نامند. با پایان یافتن دوره بزمرده و استقرار مردم در این مناطق و روی آوردن دامداران به كشت محصولات كشاورزی خصوصاً غلات و حبوبات و استقرار آنها در خانه های كه از اتاقهای مختلف و حیاط تشكیل می شد دوره ی جدیدی شروع شد كه به دروه علی كش معروف می باشد. در این دوره ساكنان این مناطق غذای خود را بر روی اجاق تهیه می كردند و برای درست كردن وسایل مورد نیاز خود از سنگ و چوب استفاده می شده است. اینان مردمانی بودند كه اموات خود را در زیر كف منازل خود همراه با وسایل شخصی آنها دفن می كردند. دوره سوم دوره محمد جعفر است كه با روی آوردن بیشتر ساكنان به كشاورزی و دامداری و استقرا در روستاها و ایجاد بافت روستایی و درست كردن منازل خود با چینه و خشت خام، خشتها مكعب مستطیلی و كوچك است و بعضی از دیوارها با ماده سفید رنگی همچون گچ، اندود شده است. واحدهای ساختمانی دارای اطاقهای كوچك وانبارهایی در طبقه زیرین می باشند و سیلوهای مدوّر برای ذخیره آذوقه در آنها تعبیه شده است. پوشش سقف اطاقها احتمالاً با حصیر و یا تیرهای چوبی بوده كه با گذشت زمان از میان رفته و اثری از آنها باقی نمانده است. مردم این دوره به ساخت سفال و وسایل سفالی روی آوردند. اكنون بعد از هزاران سال از گذشت ادوار مختلف تاریخی و پشت سرگذاشتن سرگذشتی به قدمت تاریخ ، موسیان همچنان ایستاده و چشم انتظار دستهای مهربان كاوشگرانی است تا این تمدن عظیم بشری را از دل تاریك تاریخ بیرون بیاورند تا جهانیان با این خفته ی تاریخ بیشتر آشنا شوند. شهر موسیان در 22 كیلومتری شهرستان دهلران در استان ایلام واقع می باشد. 00Facebook Google+ Twitter
حبیب | شنبه 16 مرداد 1389 | 7 سال پیش1334 بازدید
لطفا جهت ارائه نظر وارد شوید