مکتب تا مدرسه در روستای خان آباد

مکتب تا مدرسه در روستای خان آباد
هر نسل ،گنجینه ای از دانش را که دیگران فراهم آورده اند،تحویل می گیرد خان آباد از توابع شهر خمین ناحیه ای است که در گذشته تا قبل از افتتاح اولین مدرسه ،مکتب خانه در آن فعالیت داشته است.آموزش الفبای مکتبی با هدف تعلیم قرآن مجید وخواندن ونوشتن صورت میگرفته است. پیران خان آباد هنوز شیوه الفبای مکتبی را به خاطر دارند و خواندن ونوشتن را مرهون زحمات مکتب داران خود میدانند.قابلیت آموزش این مکتب به حدی بوده است که تا سالهای نه چندان دور با وجود شیوه تازه تدریس ،کودکان و جوانان برای یاد گیری خواندن ونوشتن ،بویژه خواندن قرآن به مکتب میرفتند. پسران این روستا از سن 5-6 سالگی در مکتب به ملا سپرده می شدند،تا نزد ملا سواد بیاموزند.دختران این روستا از رفتن به مکتب به علت این که ملا مرد بوده است محروم بوده اند.و تنها زن با سواد روستا که خواندن قرآن را آموخته بود خواهر ملا بوده است. محل ملاخانه اغلب همان منزل مکتبدار بوده است ولی در پاره ای از دهات کوچک که ملا نداشتند وتعداد بچه ها نیز کم بود خانواده ها توافق میکردند که از دهات بزرگتر ملا بیاورند .لزوم توافق به این خاطر بود که اهالی می بایست کل مخارج یک سال یا نصف سال را که ملا در ده بود را از نظر سکونت ، سوخت ،خوراک، برف بام و بویژه حق درس او را بپردازند. حق درس ملا در روستاها معمولا گندم ، 4 تا 5 جریب زمین برابر 20 من گندم بود که معمولا هر خانوار که بچه ای در مکتب داشت می بایست سر خرمن به او تحویل دهد. در قصبات بزرگ حق درس برای هر شاگرد یک بار گندم،برابر با پانزده من یا نود کیلوگرم ،بعلاوه سوخت زمستانه که معمولا یک بار بوته که در پاییز میبردند ودو جوال هیمه بود.و در شهرستان خمین هر دو شکل نقدی که ماهیانه2 ریال وغیر نقدی یک بار گندم ،معمول بوده .البته در ایام خاص سال مانند نوروز، عید قربان وغدیر یا مناسبتهای دیگر هدایای نیز به ملا می دادند. کلاس درس اتاقی بود ساده که توسط شاگردان هر روز نظافت می شد.مکتب دار در بالا ومقابل می نشست وشاگردان به دور او حلقه میزدند واگر کلاس فاقد حصیر یا فرش بود شاگردان می بایست به همراه وسایل خود زیر انداز مناسبی نیز همراه داسته باشند. از وسایل مهم شاگردان بعد از کتاب چوی کلمه یا کاغذ تا شده با نوک پیکانی شکل بود که می بایست با آن هنگام درس کلمات را تکرار کنند ولی بدون آن حق روخوانی بویژه قرآن را نداشتند این امر به دلیل ضرورت عدم تماس دست بدون وضو به قرآن جهت احترام به کلام ا... بود. طول مدت آموزش در مکتب اغلب 3 سال بوده است در سال اول الفبا هجی، ابجد خوانی وسوره های کوتاه قرآن ودر دو سال بعد قرائت چندین جز از قرآن وکتابهایی به زبان فارسی تدریس می گردید. در حال حاضردر روستا دو مدرسه ابتدائی و راهنمایی و یک مهد کودک با دو مقطع مهد و پیش دبستانی وجود دارد www.khanabad.ir00Facebook Google+ Twitter
تقی | دوشنبه 10 اسفند 1388 | 9 سال پیش1341 بازدید
لطفا جهت ارائه نظر وارد شوید